CHARAKTERYSTYKA POŁOŻENIA GEOGRAFICZNO-PRZYRODNICZEGO

Gmina Buk leży w mezoregionie Pojezierze Poznańskie, będącym fragmentem dużej jednostki makroregionu - Pojezierze Wielkopolskie. Powierzchniowa budowa geologiczna zdominowana jest przez utwory czwartorzędowe. Należą do nich osady piaszczysto-żwirowe a przede wszystkim gliny zwałowe ze zlodowacenia bałtyckiego oraz torfy i namuły organiczno-mineralne.

Współczesna rzeźba terenu jest efektem erozyjnej działalności lodowca. Przeważającą część obszaru zajmuje leżąca na wysokości 82 - 88 m n.p.m. wysoczyzna morenowa płaska. Rozciąga się ona na Bukowsko-Mosińskim ciągu rynnowo-ozowym z polodowcowymi rynnami i obniżeniami dolinnymi. Najwyżej położonym punktem w gminie jest wierzchowina ozu w rejonie przysiółka Józefowo, wynosząca 107 m n.p.m. Najniższy punkt leży w obrębie wsi Dakowy Suche na wysokości 75 m n.p.m.
W granicach gminy występują fragmenty zlewni Mogilnicy Wschodniej z rzeczką Trupiną przepływającą przez miasto Buk i zlewni Samicy. Wchodzą one w skład zlewni Kanału Mosińskiego a tym samym w obręb dorzecza Warty.

Klimatycznie gmina Buk położona jest w środkowej dzielnicy klimatycznej Wielkopolski ze: średnią roczną temperaturą powietrza + 8,0 °C, średnią roczną wilgotnością względną powietrza 78 %, średnimi rocznymi opadami 528 mm, średnią roczną prędkością wiatru 4,0 m/s.
W szacie roślinnej zadrzewienia zajmują jedynie 3.6 %. Resztę powierzchni pokrywa szata roślinna sezonowa wynikająca z płodozmianu uprawianych roślin oraz segmenty łąkowo-pastwiskowe. Na terenie miasta i gminy rośnie 5 drzew będących pomnikami przyrody.

Fauna tego terenu jest reprezentatywna dla terenów pól i lasów. Wśród spotykanych gatunków należy wymienić: sarnę, zająca, lisa i okresowo dzika. Wśród drobnych ssaków spotykane są tchórze, borsuki, myszy, nornice, krety i szczur polny. Ptaki reprezentowane są przez gatunki charakterystyczne dla pól i lasów oraz ptaki wodne występujące w rejonie jeziora Niepruszewskiego.