Kościół farny pw. św. Stanisława Biskupa w Buku.
Zaprojektowany przez sławnego berlińskiego architekta Karla Fryderyka Schinkla.
Wybudowany w latach 1838-1846.

XIX wieczne kamienice przy bukowskim rynku

Ratusz w Buku z 1897 r.

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Niepruszewie.
Fundacja wojewody poznańskiego Łukasza Górki z 1580 r.

Drewniany kościół pw. św. Krzyża w Buku. Fundacja wojewodzica poznańskiego Wiktora Raczyńskiego z Wojnowic, z 1760r.

Buk - neoromańska synagoga z 1883 roku.

Dawny pałac biskupów poznańskich w Buku.
Rezydencja wzmiankowana była juz w 1442 roku.
W bukowskim pałacu zakończyli życie biskupi: Andrzej Bniński w 1479 r.
oraz Jan Lubrański w 1520 r.

Dawny szpital św. Ducha. Fundacja Opata Stanisława Reszki, wzniesiony w roku 1600 przez sufragana poznańskiego Jakuba Brzeźnickiego. Na ścianie zachodniej zachowała się, nad wejściem renesansowa tablica fundacyjna z 1566 r. po przebudowach, zwłaszcza w połowie XIX w. ma cechy późnoklasycystyczne i neorenesansowe.

Andrzej i Danuta Prinke
Najstarsza łódź w Polsce

Łódź z Cieśli

Łódź – dłubanka z Cieśli, gm. Buk, woj. Poznańskie, została odkryta w 1992 roku podczas eksploatacji wapna nawozowego w kopalni odkrywkowej, usytuowanej na dawnym brzegu jez. Niepruszewskiego – około 250 m od dzisiejszej linii brzegowej. Natrafiono na nią przypadkowo na głębokości 1,15 m w warstwie gytii jeziernej zalegającej pod powierzchnią łąki. W odległości ok. 30 m od miejsca znalezienia łodzi, na tej samej głębokości, wystąpiło w skupieniu kilkanaście pali dębowych i sosnowych, będących prawdopodobnie pozostałością pomostu z pradziejowej „przystani”. Łódź ( dł. 3,55 m, szer. – 0,84 m, wys. – 0,47 m ) reprezentuje jeden z najprymitywniejszych typów dłubanek, tj. dłubanki korytowate, nie posiadające wyodrębnionego dziobu i rufy, czy też wydzielonych grodzi. Jedynym elementem dodatkowym są wycięcia znajdujące się w 2/3 długości burt, które służyły zapewne do osadzenia wioseł. Dłubankę wykonano z dębiny, materiału najczęściej używanego do tego celu ze względu na trwałość. Spośród ok. 30 dłubanek znanych z terenu Polski tylko nieliczne posiadają ustaloną chronologię. Okaz z Cieśli – wyjątkowo dobrze zachowany – należy do najstarszych. Wiek łodzi ustalono na ok. 1700 p.n.e. na podstawie dwóch niezależnych analiz drewna: dendrochronologicznej i radiowęglowej. W rezultacie korelacji wyników obu analiz stwierdzono, że dłubankę i pale dębowe wykonano z drzew rosnących w tym samym czasie. Najpierw ścięto drzewa na pale ( w 1708 i 1704 roku p.n.e. ), a później ok. 1702 1694 p.n.e. drzewo na dłubankę. Użytkownikami łodzi byli zapewne mieszkańcy okolicznych osad związanych z kulturą przedłużycką. Łódź mogła pełnić funkcje zarówno gospodarcze, jak i transportowo – komunikacyjne. Znaleziono ją na północnym skraju szlaku wodnego, biegnącego na linii N – S, od jez. Niepruszewskiego, poprzez jez. Dymaczewskie lub Strykowskie do Obry. W dorzeczu jej środkowego biegu rozwijał się wówczas prężny ośrodek o randze wielkopolskiego centrum kulturowego, znany z lokalnej produkcji metalurgicznej ( osada w Bruszczewie ).Łódź została poddana konserwacji, polegającej na nasycaniu poliglikolem. Obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Archeologicznego w Poznaniu.